مرا زنهار از هجرت که بس بی زینهاری تو

شکفته داشتی چون گل دل و جانم دلاراما

کنونم خود نمی گویی کز آن گلزار خاری تو

ز نازی کز تو در سر بد تهی کرد از دماغم غم

چو فتوی داد عشق تو به خون من نمی دانم

چه جوهردار تیغی تو چه سنگین دل نگاری تو

ایا اومید در دستم عصای موسوی بودی