هزاران شکر آن شه را که فرزین بند او گشتی

مگو دورم ز شاه خود که نیک اندر جواری تو

چو دانستی که دیوانه شدی عقل است این دانش

چو می دانی که تو مستی پس اکنون هشیاری تو

هزاران منت آن می را که از وی در خماری تو

همه فخر و همه دولت برای شاه می زیبد

چرا در قید فخری تو چرا دربند عاری تو