هزاران منت آن می را که از وی در خماری تو

چو دانستی که دیوانه شدی عقل است این دانش

چو می دانی که تو مستی پس اکنون هشیاری تو

هزاران شکر آن شه را که فرزین بند او گشتی

همه فخر و همه دولت برای شاه می زیبد

چرا در قید فخری تو چرا دربند عاری تو

فراق من شده فربه ز خون تو که خورد ای دل