فراق من شده فربه ز خون تو که خورد ای دل

هزاران منت آن می را که از وی در خماری تو

همه فخر و همه دولت برای شاه می زیبد

چرا در قید فخری تو چرا دربند عاری تو

چرا قربان شدی ای دل چو شیشاک نزاری تو

چو سرنایی تو نه چشم از برای انتظار لب

چو آن لب را نمی بینی در آن پرده چه زاری تو