چرا قربان شدی ای دل چو شیشاک نزاری تو

همه فخر و همه دولت برای شاه می زیبد

چرا در قید فخری تو چرا دربند عاری تو

فراق من شده فربه ز خون تو که خورد ای دل

چو سرنایی تو نه چشم از برای انتظار لب

چو آن لب را نمی بینی در آن پرده چه زاری تو

چو دف از ضربت هجرت چو چنبر گشت پشت من