چه باشد گر چو موسی گرد از دریا برآری تو

هزاران منتت بر جان ز عشق شاه شمس الدین

تو بادی ریش درکرده که یعنی حق گزاری تو

الا ای شاه تبریزم در این دریای خون ریزم

ایا خوبی و لطف شه شمردم رمزکی از تو

شمردن از کجا تانم که بی حد و شماری تو