خرامان بیمد سوی تخت باز

برو خواهران آفرین خواندند

به کرسی زرینش بنشاندند

بر خواهران بد زمانی دراز

شبستان همه شد پر از گفت وگوی

که اینت سر و تاج فرهنگ جوی

تو گویی به مردم نماند همی