به سوی باغ وحدت رو کز او شادی همی روید

کند تنبیه جانت را کند هر دم معینی تو

ببین آن آفتابی را کش اول نیست و نی پایان

که اندر دین همی تابد اگر از اهل دینی تو

که هر جزوت شود خندان اگر در خود حزینی تو