رهوار نتانی شد این سوی که چون ناقه

در آینه کی گنجد اشکال کمال تو

خورشید ز خورشیدت پرسید کیت بینم

گفتا که شوم طالع در وقت زوال تو

بسته ست تو را زانو ای عقل عقال تو

عقلی که نمی گنجد در هفت فلک فرش

ای عشق چرا رفت او در دام و جوال تو