این عقل یکی دانه از خرمن عشق آمد

بسته ست تو را زانو ای عقل عقال تو

عقلی که نمی گنجد در هفت فلک فرش

ای عشق چرا رفت او در دام و جوال تو

شد بسته آن دانه جمله پر و بال تو

در بحر حیات حق خوردی تو یکی غوطه

جان ابدی دیدی جان گشت وبال تو