از صدر جنان آمد در صف نعال تو

روزیم چو سایه ما بر گرد درخت تو

شب تا به سحر نالان ایمن ز ملال تو

از شوق عتاب تو آن آدم بگزیده

دریای دل از مدحت می غرد و می جوشد

لیکن لب خود بستم از شوق مقال تو