در عالم جان جا کن در غیب تماشا کن

مقصود یقینت شد بی شک و گمان برگو

چون بگذری ای عارف زین آب و گل ناشف

زان سو مثل هاتف بی نام و نشان برگو

رویی به روان ها کن زین گرم روان برگو

من بیخود و سرمستم اینک سر خم بستم

ای شاه زبردستم بی کام و دهان برگو