چو خورشید جمالت بر زمین تافت

به پیش تو ز کان گویم زهی رو

ز تو دل ها پر از نور یقین است

یقین را از گمان گویم زهی رو

ز ماه و اختران گویم زهی رو

چو لطف شمس تبریزی ز حد رفت

من از وی گر فغان گویم زهی رو