زهی لطف و زهی احسان و دارو

برو پهلوی قصرش خانه ای گیر

که تا ایمن شوی از درد پهلو

گریزان درد و دارو در پی تو

سیه کاری و تلخی را رها کن

بر ما زو بیا غلطان چو مازو

از او یابد طرب هم مست و هم می