تو ببین در چشم مستان لطف های عام او

آن سگان کوی او شاهان شیران گشته اند

کان چنان آهوی فتنه دیده شد بر بام او

الله الله تو مپرس از باخودان اوصاف می

دست بر رگ های مستان نه دلا تا پی بری

از دهان آلودگان زان باده خودکام او

شمس تبریزی که گامش بر سر ارواح بود