شمس تبریزی که گامش بر سر ارواح بود

تو ببین در چشم مستان لطف های عام او

دست بر رگ های مستان نه دلا تا پی بری

از دهان آلودگان زان باده خودکام او

پا منه تو سر بنه بر جایگاه گام او