چون مشامت برگشاید آیدت از غار عشق

کاندر او دستان حایک یا که پود و تار کو

کبر عاشق بوی کن کان خود به معنی خاکیی است

در چنان دریا تکبر یا که ننگ و عار کو

طرفه بویی پس دوی هر سو که آخر غار کو

رنگ بی رنگی است از رخسار عاشق آن صفا

آن وفا و آن صفا و لطف خوش رخسار کو