کم عمارت کن که ویرانت کنم نیکو شنو

عاشقی بر من پریشانت کنم نیکو شنو

گر دو صد خانه کنی زنبوروار و موروار

بی کس و بی خان و بی مانت کنم نیکو شنو

تو بر آنک خلق مست تو شوند از مرد و زن