ور تو افلاطون و لقمانی به علم و کر و فر

من ز آتش صد گلستانت کنم نیکو شنو

گر که قافی تو را چون آسیای تیزگرد

آورم در چرخ و گردانت کنم نیکو شنو

من به یک دیدار نادانت کنم نیکو شنو

تو به دست من چو مرغی مرده ای وقت شکار

من صیادم دام مرغانت کنم نیکو شنو