در گمان کیقباد و سنجر و سهراب کو

خانقاهش جمله از نور است فرشش علم و عقل

صوفیانش بی سر و پا غلبه قبقاب کو

تاج و تختی کاندرون داری نهان ای نیکبخت

در میان باغ حسنش می پر ای مرغ ضمیر

کایمن آباد است آن جا دام یا مضراب کو

در درون عاریت های تن تو بخششی است