در میان باغ حسنش می پر ای مرغ ضمیر

صوفیانش بی سر و پا غلبه قبقاب کو

تاج و تختی کاندرون داری نهان ای نیکبخت

در گمان کیقباد و سنجر و سهراب کو

کایمن آباد است آن جا دام یا مضراب کو

در درون عاریت های تن تو بخششی است

در میان جان طلب کان بخشش وهاب کو