آنک جان بر خود نویسد حاجت اقلام کو

دور و نزدیک و ضیاع و شهر و اقلیم و سواد

زین سوی بحر است از آن سو شهر یا اقلام کو

آنچ این تن می نویسد بی قلم نبود یقین

هوش و عقل آدمیزادی ز سردی وی است

چونک آن می گرم کردش عقل یا احلام کو

اندر آن بی هوشی آری هوش دیگر لون هست