می دهدشان فر نو شعشعه گوهر او

عشق دریای حیات است که او را تک نیست

عمر جاوید بود موهبت کمتر او

می رود شمس و قمر هر شب در گور غروب

ملک الموت به صد ناز ستاند جانی

که بود باخبر و دیده ور از محشر او

تن ما خفته در آن خاک به چشم عامه