ملک الموت به صد ناز ستاند جانی

عمر جاوید بود موهبت کمتر او

می رود شمس و قمر هر شب در گور غروب

می دهدشان فر نو شعشعه گوهر او

که بود باخبر و دیده ور از محشر او

تن ما خفته در آن خاک به چشم عامه

روح چون سرو روان در چمن اخضر او