خوفم از رفتن توست ای شه ایمان تو مرو

ای که درد سخنت صافتر از طبع لطیف

گر رود صفوت این طبع سخندان تو مرو

اهل ایمان همه در خوف دم خاتمتند

تو مرو گر بروی جان مرا با خود بر

ور مرا می نبری با خود از این خوان تو مرو

با تو هر جزو جهان باغچه و بستان است