در خزان گر برود رونق بستان تو مرو

تو مرو گر بروی جان مرا با خود بر

ور مرا می نبری با خود از این خوان تو مرو

با تو هر جزو جهان باغچه و بستان است

هجر خویشم منما هجر تو بس سنگ دل است

ای شده لعل ز تو سنگ بدخشان تو مرو

کی بود ذره که گوید تو مرو ای خورشید