همچو گل خنده زد و گفت درآ تا بینی

گفت هر جا که کشم زود بیا هیچ مگو

گفتم ار هیچ نگویم تو روا می داری

آتشی گردی و گویی که درآ هیچ مگو

همه آتش سمن و برگ و گیا هیچ مگو

همه آتش گل گویا شد و با ما می گفت

جز ز لطف و کرم دلبر ما هیچ مگو