همه آتش سمن و برگ و گیا هیچ مگو

گفتم ار هیچ نگویم تو روا می داری

آتشی گردی و گویی که درآ هیچ مگو

همچو گل خنده زد و گفت درآ تا بینی

همه آتش گل گویا شد و با ما می گفت

جز ز لطف و کرم دلبر ما هیچ مگو