هله ای دل که ز من دیده تو تیزتر است

که بسی خوب و لطیف است تو را صورت و خو

گر می مجلسی و آب حیات همه ای

همه دل گشته و فارغ شده از فرج و گلو

عجب آن کیست چو شمس و چو قمر بر سر کو

آنک در زلزله او است دو صد چون مه و چرخ

و آنک که در سلسله او است دو صد سلسله مو