از پی این زخم جان نو رسید

کو است اصل فتنه های تو به تو

چونک زخم او است نبود چاره ای

آنچ او بشکافت نپذیرد رفو

جان کهنه دست ها از خود بشو

عشق شمس الدین تبریزی است این

کو برون است از جهان رنگ و بو