آیی به حجره من و گویی که گل برو

ای ترک ماه چهره چه گردد که صبح تو

تو ماه ترکی و من اگر ترک نیستم

دانم من این قدر که به ترکی است آب سو

آب حیات تو گر از این بنده تیره شد