آن دل که سنگ بود ز شرم تو آب ریخت

کان جمله را بسوخت به یک بار شرم تو

صافی شرم توست نهان در حجاب غیب

دردی بریخت بر رخ گلزار شرم تو

یا رب چه کرد در دل هشیار شرم تو

خون گشت نام کوه که نامش شده ست لعل

چون درفتاد در که و کهسار شرم تو