اگر چراغ نداری از او چراغ بخواه

گلی که هیچ نریزد در آن بهار بجو

زهی فسرده کسی کو قرار می جوید

تو جان عاشق سرمست بی قرار بجو

وگر عقار نداری از او عقار بجو

به مجلس تو اگر دوش بیخودی کردم

تو عذر عقل زبونم از آن عذار بجو