ز مشک و گل نفس خوش خلش ز خار بجو

به مجلس تو اگر دوش بیخودی کردم

تو عذر عقل زبونم از آن عذار بجو

تو هر چه را که بجویی ز اصل و کانش جوی

خیال یار سواره همی رسد ای دل

پیام های غریب از چنین سوار بجو

به نزد او همه جان های رفتگان جمعند