گذر ز طینت خود چون کنم به طینت او

اگر بدزدم من ز آفتاب ننگی نیست

چه ننگ باشد مر لعل را ز زینت او

وگر چو لعل ندزدم ز آفتاب کمال

نه لولیان سیاه دو چشم دزد ویند

همی کشند نهان نور از بصیرت او

ز آدمی چو بدزدی به کم قناعت کن