ز آدمی چو بدزدی به کم قناعت کن

گذر ز طینت خود چون کنم به طینت او

نه لولیان سیاه دو چشم دزد ویند

همی کشند نهان نور از بصیرت او

که شح نفس قرین است با جبلت او

از او مدزد بجز گوهر زمانه بها

اگر تو واقفی از لطف و از سریرت او