از او مدزد بجز گوهر زمانه بها

همی کشند نهان نور از بصیرت او

ز آدمی چو بدزدی به کم قناعت کن

که شح نفس قرین است با جبلت او

اگر تو واقفی از لطف و از سریرت او

که نیست قهر خدا را بجز ز دزد خسیس

که سوی کاله فانی بود عزیمت او