که نیست قهر خدا را بجز ز دزد خسیس

که شح نفس قرین است با جبلت او

از او مدزد بجز گوهر زمانه بها

اگر تو واقفی از لطف و از سریرت او

که سوی کاله فانی بود عزیمت او

دریغ شرح نگشت و ز شرح می ترسم

که تیغ شرع برهنه ست در شریعت او