چو اشتهای سماعت بود بگه تر گو

به وقت خواب بگیری مرا که هین برگو

چو من ز خواب سر و پای خویش گم کردم

تو گوش من بگشایی که قصه از سر گو

چو روی روز نهان شد به زیر طره شب