چو روی روز نهان شد به زیر طره شب

چو اشتهای سماعت بود بگه تر گو

چو من ز خواب سر و پای خویش گم کردم

تو گوش من بگشایی که قصه از سر گو

بگیریم که از آن طره معنبر گو

فتاده آتش خواب اندر این نیستان ها

تو آمده که حدیث لب چو شکر گو