بگیریم که از آن طره معنبر گو

چو من ز خواب سر و پای خویش گم کردم

تو گوش من بگشایی که قصه از سر گو

چو روی روز نهان شد به زیر طره شب

فتاده آتش خواب اندر این نیستان ها

تو آمده که حدیث لب چو شکر گو

و آنگهی به یکی بار کی شوی قانع