بهل آن پوست مغز بین صنم خوب نغز بین

هله تا از سعادتت برهد اوی او ز او

چو خرد غرق باده شد در دولت گشاده شد

سر هر کیسه کرم بگشاید که انفقوا

هله بردار ابر را ز رخ ماه تو به تو

پس از این جمله آب ها نرود جز بجوی ما

من سرمست می کشم ز فراتش سبو سبو