بنگر ذره ذره را زده زیر بغل کدو

تو اگر در فرح نه ای که حریف قدح نه ای

چه برد طفل از لبش چو بود مست لبلبو

چو شدی محرم فلک سبک ای یار بانمک

چو تف آفتاب زد ره ذرات بی عدد

بشکافید پرده شان نپذیرد دگر رفو

به لبانت ز دست شد سر او باز مست شد