که ابیت بمهجتی شرفا عند سیدی

ز ره خواب بر فلک خوش و سرمست دو به دو

بخورند از نخیل جان که ندیده ست انس و جان

رطب و تمر نادری که نگنجد در این گلو

ز طعام و شراب حق بخورم اندر آن غلو

هله امشب به خانه رو که دل مست شد گرو

چو شود روز خوش بیا شنو این را تمام تو