چه کنم عمر مرده را تن و جان فسرده را

به فراغت نظرکنان به سوی کار و بار تو

بگذارم ز بحر و پل بگریزم ز جزو و کل

چه کنم من عذار گل که ندارد عذار تو

دو سه روز شمرده را چو منم در شمار تو

چو دل و چشم و گوش ها ز تو نوشند نوش ها

همه هر دم شکوفه ها شکفد در نثار تو