چو خلیل اندر آتشم ز تف آتشت خوشم

کی رهد از کمین تو کی کشد خود کمان تو

رخم از عشق همچو زر ز تو بر من هزار اثر

صنما سوی من نگر که چنانم به جان تو

نه از آنم که سر کشم ز غم بی امان تو

بگشا کار مشکلم تو دلم ده که بی دلم

مکن ای دوست منزلم بجز از گلستان تو