که طمع دارد از قضا که شود میهمان تو

همه خلقان چو مورکان به سوی خرمنت دوان

همه عالم نواله ای ز عطاهای خوان تو

به نواله قناعتی نکند جان آن فتی

چه دواها که می کند پی هر رنج گنج تو

چه نواها که می دهد به مکان لامکان تو

طمع تن نوال تو طمع دل جمال تو