طمع تن نوال تو طمع دل جمال تو

که طمع دارد از قضا که شود میهمان تو

چه دواها که می کند پی هر رنج گنج تو

چه نواها که می دهد به مکان لامکان تو

نظر تن بنام تو هوس دل بنان تو

جهت مصلحت بود نه بخیلی و مدخلی

به سوی بام آسمان پنهان نردبان تو