طمع جمله طامعان بود از خرمنت جوی

بفشانیم میوه ها ز درخت جوان تو

بمران جان و عقل را ز سر خوان فضل خود

چه خورد یا چه کم کند مگسی دو ز خوان تو

دو ده مختصر بود دو جهان در جهان تو

همه روز آفتاب اگر ز ضیا تیغ می زند

به کم از ذره می شود ز نهیب سنان تو