دو ده مختصر بود دو جهان در جهان تو

بمران جان و عقل را ز سر خوان فضل خود

چه خورد یا چه کم کند مگسی دو ز خوان تو

طمع جمله طامعان بود از خرمنت جوی

همه روز آفتاب اگر ز ضیا تیغ می زند

به کم از ذره می شود ز نهیب سنان تو

چو زمین بوس می کند پی تو جان آسمان